عمه‌ها، خاله‌ها، عموها و دایی‌ها ممکن است شانس کودکان برای ابتلا به اتیسم را افزایش دهند.

عمه‌ها، خاله‌ها، عموها و دایی‌ها ممکن است شانس کودکان برای ابتلا به اتیسم را افزایش دهند.
1399/6/5
زوجی که فرزندی با اختلال اتیسم دارند، ۲۰ تا ۵۰ درصد احتمال دارد که خواهر و برادرهای بعدی نیز دارای اتیسم باشند.

مطالعه‌ ای جدید نشان می دهد کودکی که یک عمو، دایی، عمه یا خاله مبتلا به اتیسم دارد، احتمال دارد بیش از دو برابر در طیف اتیسم قرار گیرد. در مقایسه با آمار ۱.۵ درصدی احتمال قرار گرفتن کودک در طیف اتیسم در کل کودکان، این آمار در بین کودکان دارای عمه، خاله، عمو یا دایی مبتلا به اتیسم، تقریباً ۳ تا ۵ درصد است. با این حال، محققان این را به عنوان خبری اطمینان بخش برای کسانی که دارای خواهر یا برادر دارای اختلال اتیسم هستند و در فکر تشکیل خانواده هستند، گزارش داده اند. مدیر روانپزشکی کودک و نوجوان دانشگاه واشنتگتن می گوید: زوجی که فرزندی با اختلال اتیسم دارند، ۲۰ تا ۵۰ درصد احتمال دارد که خواهر و برادرهای بعدی نیز دارای اتیسم باشند. او گفت: بخش بزرگی از خطر ابتلا به اتیسم تا حدود ۸۵ درصد ناشی از ژنتیک آنها است.

این مطالعه هیچ تفاوت آماری معناداری را بین ریسک ژنتیکی مادران دارای یک خواهر و برادر اتیسم در مقایسه با ریسک ژنتیکی پدران دارای یک خواهر و برادر اتیسم نشان نداد. فرضیه ای که عنوان می گوید دختران در مقایسه با پسران مقاومت درونی ای در برابر ژن های مربوط به اتیسم دارند را مورد تردید قرار می دهد. زیرا اگر فرضیه ی اثر محافظتی زنان درست باشد، پس این نسبت باید بیشتر باشد و ما باید این را در جمعیت ببینیم. محققان معتقدند اگر اثر محافظتی زنان وجود داشته باشد، بسیاری از زنانی که دارای چنین ریسک فاکتورهایی هستند، ژن های مربوط به اتیسم را به پسران خود منتقل می کنند. در این حالت انتظار می رود فرزندان مادرانی دارای یک خواهر و برادر مبتلا به اتیسم، به اندازه ی ۳۰ درصد بیشتر ریسک ابتلا به اتیسم را داشته باشند.

برای آزمایش این نظریه، محققان داده های سلامت را از نزدیک به ۸۵۰ هزار کودک متولد سوئد، بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۲ دنبال کردند. تقریباً ۱۳ هزار نفر از این کودکان (حدود ۱.۵ درصد از همه کودکانی که در آن دوره متولد شدند)، تشخیص اختلال طیف اتیسم گرفتند. یکی از پژوهشگران این پژوهش گفت نتیجه گیری محققان مربوط به عدم وجود اثر محافظتی زنان قابل قبول است و اگر اینطور باشد، محققان باید برای تفاوت جنسیتی بین دختران و پسران به دنبال توضیحات دیگری باشند. او افزود: افراد دارای خواهر و برادر یا والدین اتیسم، نباید اجازه دهند نتایج این مطالعه روی برنامه های آنها برای فرزندآوری تاثیر بگذارد. زیرا استفاده از نتایج یک مطالعه واحد در مورد چنین موضوع پیچیده و حساسی مربوط به برنامه ریزی خانواده، شتاب زده است.


0
1

پیام ها

شما هم نظرات خود را برای ما ارسال کنید.