فقر فضای بازی شهری برای کودکان معلول

فقر فضای بازی شهری برای کودکان معلول
1399/5/14
کودکان معلول ابزار بازی مجزا و فضای امن نیاز دارند. زیرا که بازی در کودکی به بالندگی آنها کمک می کند،

اجتماعی رکنا یازده مرداد 99: یکی از فعالان حوزه معلولان معتقد است که کودکان معلول ابزار بازی مجزا و فضای امن نیاز دارند. زیرا که بازی در کودکی به بالندگی آنها کمک می کند، بنابراین در آینده معلولانی خواهیم داشت که خود بهروری دارند و متکی به هیچ کس نیستند. این مشروط به داشتن فضای بازی و یادگیری ارتباط است. آنچه امروز در کشور فراهم نیست. مناسب سازی – معلولین به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، بازی برای کودکان از جهت رشد، ارتباط و هوش حائز اهمیت است. اما تمام کودکان از شرایط یکسان بازی برخوردار نیستند. از جمله این کودکان، کودکان معلول جسمی و ذهنی هستند. این کودکان به دلیل کمبود موقعیت اجتماعی، کمتر فرصت برای یادگیری سازوکاروهای برقراری روابط اجتماعی دارند. البته، این کودکان به دلیل تفاوت نسبی با هنجار، نیاز بیشتری به این فضا دارند. بنابراین چقدر مهم است که فضای بازی کودکانه پارک ها، برای معلولان مناسب سازی شود؟

در گفتگو با رکنا، « مهدی صادقی، فعال حوزه معلولان» به این پرسش پاسخ می دهد. مهدی صادقی گفت: معلولین شامل دو طیف جسمی و ذهنی هستند. متاسفانه هر دو گروه معلولین در جامعه با مشکل مواجه هستند. معضل آنها با جامعه به دو دلیل است. یکی بحث نامناسب بودن تجهیزات شهری، دیگری متفاوت دیده شدن از سوی مردم. این مسئله در رابطه با فضاهای بازی کودکان معلول هم صادق است. عموم کودکان معلول ما در فضاهای بازی، با خیرگی های بی دلیل مردم و دلسوزی های بی مورد روبرو می شوند. گرچه ما سعی می کنیم که کودکان استثنایی خود را پنهان یا ایزوله نگه نداریم، اما اینگونه رفتارها سبب می شود که کودکان منزوی شوند. به همین دلیل است که ما سعی می کنیم شهرداری ها فضاهای خاص تری را برای این کودکان فراهم کنند. فضایی که در آن، هم به سبب تجهیزات لازم و هم بدلیل هم گنی بیشتر با اطرافیان، آسوده تر باشند. شهرها از این جهت اوضاع خوبی نداریم.

نباید کودکان معلول را ایزوله کنیم

وی در ادامه بیان داشت: ما مخالفیم که کودکانمان را ایزوله کنیم. زیرا که بسیاری از این کودکان می توانند دیده شوند، و می توانند یاد بگیرند که اگر چه با دیگران تفاوت دارند، اما می توانند بی هیچ کمکی در بین افراد معمولی زندگی کنند. خیلی از افراد معلول ما، افتخاراتی را کسب کرده اند که حتی در بین همسالان هنجار خود نادر است و آنها را زبانزد کرده است. این امکان برای بسیاری از کودکان معلول نیز وجود دارد، اگر آنها به خودباوری برسند. رفتار ناخوشایند افراد جامعه ما را مجبور می کند که به ایجاد فضای بازی ویژه بپردازیم. فضایی که محیط و ابزار آن از دیگر کودکان مستثنا باشد. در حالی که این ابزار و شرایط، می توانست در پارک یا محیطی عمومی تر مناسب سازی شده باشد.

مناسب سازی یعنی ارتباط معلول با جامعه و بالندگی او

صادقی با تاکید بر اینکه « فضای مناسب بازی برای کودکان معلول و برای خانواده های آنها بسیار مهم است.» عنوان کرد: در برخی از معلولیت ها ( بویژه ذهنی) مانند اوتیسم ( البته در شرایط شدید) ، خانواده نمی تواند فرزندش را یک لحظه رها کند. یک فضای مناسب سازی شده و ایمن برای این کودکان، هم سبب می شود که کودکان ما ارتباط اجتماعی را یاد بگیرند. این ارتباط اجتماعی بزرگترین مشکل آنها است و بالندگی آنها مشروط به ایجاد ارتباط سالم و توانمند با جامعه است. هم مادر یا پدری که ناگزیر به مراقبتی از کودک خود است که نمی تواند از او چشم بردارد، ساعت فراغتی را بدست می آورد که تاثیر بهینه ای در سلامت فرد والد و به تبع آن سلامت فرد معلول دارد.

کودک معلول به ابزار بازی مجزا و فضای امن نیاز دارد

وی در ادامه بیان کرد: شهرهای ما از لحاظ دارا بودن فضای بازی برای این بچه ها فقیر است. این در رابطه با کل بچه های معلول است. باید توجه کنیم که یک کودک معلول هم به ابزار متفاوت بازی و هم فضای امن نیاز دارد. در پارک ها، بچه های ما که از ویلچر استفاده می کنند، نمی توانند از تاب و سرسره استفاده کنند. این فعال حوزه معلولیت اشاره کرد: مناسب سازی پارک ها برای کودکان معلول با اضافه کردن دو دستگاه ویژه بازی حاصل می شود. مانند یک تاب یا الکلنگی که مجهز به نصب ویلچر باشند. این کمک می کند که بچه های معلول و غیر معلول ارتباط بهتری با هم پیدا کنند. یا برای ایجاد امنیت بچه های اوتیسم، تنها لازم است کف فضا پوشیده شود. زیرا اغلب این بچه ها بر زمین دراز می کشند.

چرا در سرشماری قبلی معلولان را شناسائی نکردند؟

صادقی گفت: سازمان آمار ایران در سرشماری سال 95، کدهای سنجش معلولین را برداشت. متاسفانه سرشماری معلولین و تنوع معلولیت ها را مدنظر نداشتند. بنابراین ما نمی دانیم که چه میزام معلولیت داریم. حدس هایی زده می شود ولی کسی نمی داند که چه میزان با واقعیت اختلاف دارد. ما تمام سعیمان را می کنیم که در سرشماری سال 1400 این سنجش با تفکیک نوع معلولیت صورت گیرد. اما شیوع معلولیت در کشورهای جهان ( که تقریبا یکسان است) 1 به دوازده نفر است. اما اتفاق نظر است که این آمار در ایران بیشتر باشد. این به دلایل مختلف از آلودگی هوا و تغذیه تا غربالگری غیر استاندارد در حوزه بهداشت، تصادفات بسیار زیاد رانندگی ربط دارد. به نظر می آید که ما باید بیش از حد نرم جهانی معلول داشته باشیم. طبق نرم بین المللی، 12 تا 15 درصد از افراد جامعه نیازمند تجهیزات تناسب سازی هستند.

میزان اختلال اوتیسم رو به افزایش است

وی اشاره کرد: رنج اوتیسم در کشور بالا می رود. این خطرناک است. در حال حاضر در کمتر از هر 56 نفر یک فرد اوتیسم متولد می شود. این نتیجه مبرهن است که فضاهای شهری مناسب سازی شده، تا چه حد برای ما لازم خواهد بود. البته باید به این آمار سالمندانی را اضافه کنیم که جمعیت بیشتری را در اینده به خود اختصاص می دهند.

مناسب سازی فضای بازی کودکان معلولان سرمایه گذاری است

صادقی گفت: مهم ترین بخش مناسب سازی، فضای بازی کودکان معلول است. اگر این کار با انضباط انجام شود، کودکان معلولمان رشد سالمی خواهند داشت، به بالندگی می رسند، کارآمد می شوند، خودشان را در جامعه پیدا می کنند. بنابراین، به جای آنکه افرادی وابسته به دیگران باشند، به اتکای خود تولید بهره وری می کنند. پس هر هزینه ای برای این کودکان سرمایه گذاری برای آینده جامعه است.

خبرهای خوب در خصوص مناسب سازی شهر

وی در ادامه بیان کرد: پویشی تحت عنوان «پویش شهر تراز» راه افتاده است که جمعی از فعالان معلول یا کمپ معلولین، همت کرده اند تا مناسب سازی های شهری را پیگیری کنند. این پویش رصد و پیگیری می کند تا فضاهای شهری برای معلولان مناسب سازی شود. این شامل سرویس های بهداشتی شهر، فضاهای پارک یا شهرهای بازی، معابر، بوستان ها و ... می شود. با توجه به تلاش های افراد در این پویش، می توانم بگویم بزودی خبرهای خوبی را در حوزه تناسب شهر با معلولیت، خواهیم شنید.

به دولت و شهرداری ها چشم نداریم

صادقی گفت: نمی توانیم به دولت چشم داشته باشیم. آنها به واسطه اشکالات ساختاری و مالی، نمی توانند کاری بکنند. به عبارت دقیق تر اگر منتظر آنها باشیم هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. این حوزه در جهان به شهرداری ها مربوط است. اما به شهرداری ها هم نمی توانیم تکیه کنیم و انتظار داشته باشیم که کاری انجام شود. بهترین کار این است که موضوع مناسب سازی را به عنوان یک مسئولیت اجتماعی جا بیاندازیم. تا خیرینی که در امورات دیگر ورود می کنند، به بحث مناسب سازی هم توجه کنند. ما با شهرداری منطقه یک تهران، پیمانی را عقد کردیم. اگر خیری برای مناسب سازی یک هر قسمتی از پارک های شهر پیش قدم شود، نام او در آن فضا ثبت می ماند. بنابراین نام و اقدام آن فرد پارک ها ماندگار می ماند.

معلولان را نمی بینیم، چون شهر برای تردد آنها مناسب نیست

صادقی ضمن بیان اینکه « در مناسب سازی شاید خیرین احساس نکنند که سبب خیر برای چه تعداد افرادی می شوند، 15درصد جامعه به مناسب سازی نیاز دارد. » گفت: مشکل اینجا است که معلولین ما به سبب دسترسی ناپذیری شهرها، کم تردد می کنند. ما تردد بسیار کمی در سطح شهر دارند. زیرا که عبور و مرور آنها به نسبت افراد عادی سخت است. یک مستندی از المان را دیدیم که مربوط به این موضوع بود. در این مستند از هر 10 نفر یک نفر معلول در شهر تردد دارد. آنها به سبب امکانات می آیند و دیده می شوند. در کشور ما امکانات نیست اما نسبت معلولیت ما به افراد عادی یکسان است. من با دیدن آن فیلم گفتم که این همه معلولی که جامعه دارد، در کشور ما چه می کنند. آیا شهر ما پذیرای معلولان است. وی در پایان گفت: مردم باید بدانند که مناسب سازی و هر هزینه ای که برای آن می شود، تنها به دلیل تعدد معلولین نیست. ما نگاهی عدالت خواهانه نیز بر موضوع داریم. نگاهی که سبب آسایش معلولان و خانواده های آنها می شود. اما، از این نظر که چه عددی انسان ذی نفع خواهد بود ، مناسب سازی شهر نیز توجیه پذیر است. مخصوصا اگر کسانی را که به این مناسب سازی ها ربط پیدا میکنند را مد نظر قرار دهیم. مثلا زنان باردار، سالمندان، مصدومین و بیماران موقتی. تمام این افراد هم نیازمند شهری مناسب سازی شده هستند. در نظر داشته باشید که کشور ما به سمت « داشتن 25 درصد جمعیت سالمند » حرکت می کند.


0
0

پیام ها

شما هم نظرات خود را برای ما ارسال کنید.