تماس چشمی- بخش اول

تماس چشمی- بخش اول

 

ارتباط چشمی یکی از مولفه­ های اساسی ارتباط انسانی است. در طول سال اول تولد کودکان سریع یاد می­گیرند که نگاه کردن به دیگران اطلاعات اجتماعی مهمی را برای آنان فراهم می­کند. تشخیص تماس چشمی دیگران برای یادگیری اجتماعی و برقراری ارتباط در انسان ضروری است و ارتباط چشمی اطلاعاتی درباره هدف بیانات دیگران و نشانه­ هایی درباره مقاصد ارتباطی و رفتار آینده دیگران فراهم می­کند.

"فقدان تماس چشمی" یکی از معیارهایی است که متخصصان برای تشخیص اختلال طیف اتیسم استفاده می­ کنند. البته باید بدانیم شخصی که به چشم دیگران نگاه نمی­ کند ذاتاً فردی با اختلال اتیسم نیست و ممکن است فقط خجالتی باشد. نقص در رفتارهای غیرکلامی ارتباطی- اجتماعی مختلف (ارتباط چشم،-چهره و توجه مشترک به شخص یا شیء سوم) معمولاً به عنوان نشانگرهای اولیه و نقص قابل ملاحظه­ ای از تاخیرهای رشدی و به ویژه اختلال طیف اتیسم در نظر گرفته می­ شوند. این که چرا کودکان با اختلال طیف اتیسم از تماس چشمی اجتناب می ­کنند، هنوز دقیقا مشخص نشده است و برخی نقص در نظریه ذهن را دلیل این امر می­دانند. فرضیه عدم علاقه مطابق با نظریه انگیزش اجتماعی می­گوید که بی علاقگی گسترده به اطلاعات اجتماعی زیربنای ویژگی­های اتیسم است. از طرف دیگر، گزارش­های افراد با اختلال طیف اتیسم حکایت از این دارد که تماس چشمی برایشان ناخوشایند است. برخی از مطالعات نشان داده­اند که در افراد اتیسم پروتئین G آسیب دیده است. این پروتئین سیگنال های سلولی را کنترل می­کند. پروتئین های G برای عملکرد طبیعی گیرنده رتینوئید که به پردازش بینایی سالم کمک می کند، مهم هستند. ویتامین A می­ تواند گیرنده های رتینوئید را که در دیدن، ادراک حسی، پردازش زبان و توجه نقش مهمی دارد، دوباره متصل کند. یکی دیگر از دلایلی که سبب می­ شود کودکان با اختلال طیف اتیسم از تماس چشمی اجتناب کنند، احساس اضافه بار حسی با محرک­های بصری است. در این صورت، پیدا کردن راه­ هایی برای کاهش اضافه بار حسی خود سبب تسهیل ارتباط چشمی در این کودکان می­ شود.

به­ صورت کلی، تماس چشمی از طریق جمع آوری نشانه­ های اجتماعی بصری برای رشد اجتماعی بسیار مهم است. اگر کودکی در برقراری تماس چشمی مشکل داشته باشد به احتمال بیشتری در ارتباط با همسالان خود نیز دچار مشکل می­ شود و هنگامی که کودک نمی­ تواند ارتباط چشمی و به دنبال آن ارتباط اجتماعی برقرار کند، بدون شک مشکلات رفتاری بسیاری در وی به وجود خواهد آمد. بهبود تماس چشمی نه تنها کمک می کند تا کودک احساس بهتری داشته باشد، بلکه درهایی را به سوی اکتساب زبان، رشد اجتماعی و رشد شناختی باز می­کند.

از ان­جایی که افراد با اختلال طیف اتیسم در برقراری ارتباط چشمی دارای مشکلات عدیده ­ای هستند و همین امر سبب کاهش یادگیری، عدم جذب دیگران برای برقراری ارتباط با آن­ها و غیرطبیعی جلوه دادن آن­ها در فعالیت­های اجتماعی می ­شود، آموزش و کمک برای برقراری تماس چشمی در این افراد ضروری است.

 


1
1

دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید