زمان غذا خوردن در کودکان با اختلال طیف اتیسم: فراتر از انتخاب گرایی، ایراد گرفتن و هوس ها - بخش پنجم

زمان غذا خوردن در کودکان با اختلال طیف اتیسم: فراتر از انتخاب گرایی، ایراد گرفتن  و هوس ها - بخش پنجم

 

راهکارهایی برای شناسایی مشکلات غذا دادن و غذا خوردن

حفظ آرامش و داشتن نظارت در برنامه توسعه تنوع غذایی رژیم غذایی کودک، بسیار حائز اهمیت است. در حقیقت بسیاری از برنامه های موفق با نظارت مستمر بر برنامه غذایی همراه بوده است. مجادله بر سر غذا خوردن اغلب فرآیند را با مشکل مواجه می سازد. مواجهه تدریجی با غذای جدید بسیار مهم است. در بسیاری از موارد، مادران در طی روزهای متوالی غذاهای جدیدی را به کودک پیشنهاد می کنند و امید دارند که کودک آن ها را میل کند، در صورتیکه غذای جدید باید به صورت تدریجی به کودک پیشنهاد شود.

معرفی تدریجی غذاهای جدید این امکان را فراهم می سازد تا کودک نسبت به غذای جدید و ویژگی های ظاهری و بویایی آن حساسیت کمتری نشان دهد. سعی کنید تا در مراحل اولیه غذاهایی را انتخاب کنید تا ویژگی های مطابق با شرایط ایده آل کودک را برای بو، رنگ و بافت داشته باشند تا کودک واکنش کمتری به آن نشان دهد. در بسیاری از موارد، پیشنهاد غذای جدید در ظرف یا کاسه جداگانه راهکار مناسبی است. در برخی موارد نیز کودک وجود غذای جدید را در بشقاب خود می پذیرد، به شرطی که اطمینان داشته باشد که این غذا تنها قرار است در بشقاب حضور داشته باشد و نیازی نیست که کودک آن را میل کند. مواجهه با غذای جدید برای یک یا دو مرتبه در روز توسط همتایان و سایر اعضای خانواده می تواند به افزایش شانس پذیرش آن کمک کند.

گاهی اوقات نیز استفاده از داستان های اجتماعی می تواند شانس پذیرش غذای جدید را افزایش دهد. برای مثال خانواده می توانند یک شخصیت کارتونی مورد علاقه کودک را مثال بزنند که غذا را مصرف کرده و به آن علاقه داشته.

در صورتیکه راهکار کاهش حساسیت کودک و استفاده از داستان های اجتماعی موفقیت آمیز نبود، می توان از راهکار " گاز کوچک از غذای جدید" استفاده کرد. در این روش، یک گاز کوچک از غذای مورد علاقه کودک به او داده می شود و پس از آن یک گاز کوچک از غذای جدید به کودک پیشنهاد می شود. این روش یکی از رایج ترین و موثرترین روش های پیشنهاد غذای جدید در کودکان است.

توجه داشته باشیم که کودکان تمایلی به فریب خورن ندارند و نسبت به بو، رنگ و بافت غذا حساس هستند. هر تغییری که قابل شناسایی برای کودک باشد می تواند شانس پذیرش آن را کاهش دهد. فریب دادن مانند افزودن سبزیجات در سس ماکارونی یا افزودن مکمل های ویتامینی در غذا یا نوشیدین مورد علاقه کودک، ممکن است نه تنها راهکاری مناسب به حساب نیاید، بلکه نتیجه عکس داشته باشد. گاهی اوقات پس از شناسایی افزادنی ها به غذاهای مورد علاقه کودک، ممکن است این گمان را در وی بوجود بیاورد که همه ترکیبات اضافه شده در همه غذاها وجود خواهد داشت و این اتفاق باعث محدودتر شدن تنوع غذایی کودک می شود. این راهکار اغلب زمانی بهترین نتیجه را به همراه خواهد داشت که ویژگی های حسی کودک در نظر گرفته شود و تغییرات در بافت غذا به صورت تدریجی باشد تا به راحتی قابل شناسایی نباشد.

 


1
1

دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید