برقراری ارتباط - بخش پنجم

 برقراری ارتباط - بخش پنجم

 

آموزش مهارت­های ارتباطی به کودکان با اختلال طیف اتیسم بسیار با اهمیت است. راهبردهایی که برای آموزش این مهارت­ها به کودکان با اختلال طیف اتیسم معرفی شده است باید توسط مربی یا آموزش دهنده فردی­ سازی و متناسب با هر کودک شود؛ چرا که نیازهای ارتباطی کودکان با اختلال طیف اتیسم متفاوت است (برای مثال ارتباط کلامی، غیر کلامی، شروع ارتباط، ادامه ارتباط، خاتمه دادن به ارتباط، پیوستن به ارتباط گروهی و ...). در این مقاله و مقاله بعدی ما به معرفی دو راهبرد بسیار مهم و پرکاربرد از راهبردهای آموزش مهارت­های ارتباطی یعنی آموزش به کمک الگوسازی و رهنمودهای بصری می ­پردازیم.

الگوسازی شیوه نمایش ساده و نشان دادن به کودک است که باید چکار کند. در این روش شما به عنوان والد یا آموزش دهنده شیوه درست ارتباط برای مثال سلام کردن را مدام به کودک نشان می­دهید و از او می­خواهید که این گونه که شما سلام می­کنید، وی هم همین­ کار را بکند. زمانی که برای کودک الگوسازی می­کنید، سعی کنید بسیار ساده، قابل فهم و به شیوه­ای متناسب با سن کودک مهارت را اجرا کنید و از کلمات ساده، کوتاه و قابل فهم برای کودک استفاده نمایید. حین اجرا و نمایش مهارت مدام چک کنید که کودک حواسش به شما باشد و کاری که انجام می­دهید را می­فهمد. به یاد داشته باشید که بهتر است الگوسازی در محیط طبیعی و موقعیت­های واقعی اتفاق بیفتد تا کودک راحت ­تر الگو را بفهمد و در تعمیم­ دهی آن دچار مشکل نشود. در ادامه چند مثال ساده از الگوسازی والد یا آموزش دهنده برای کودکان با اختلال طیف اتیسم در موقعیت­های فرضی ارائه شده است.

 

موقعیت فرضی کودک

شیوه الگوسازی آموزش دهنده یا والد

کودک بدون توجه به دیگران وارد اتاق یا محل مهمانی می­شود.

قبل از وارد شدن به اتاق یا مهمانی، والد یا آموزش دهنده با کودک تمرین می­کند که حین وارد شدن در بزند، با تن صدای مناسب سلام کند، به همه نگاهی بیندازد و کنار والدین به آرامی بنشیند.

در پارک یا مهمانی کودک ناگهانی وارد جمع بچه­ها می­شود و بازی آن­ها را به هم می­زند.

هنگامی که کودک می­خواهد وارد جمع بچه­ها شود، آموزش دهنده یا والد با او تمرین می­کند که ابتدا به جمع نزدیک شود، آن­ها را نگاه کند، سلام کند، اجازه بگیرد که وارد جمع آن­ها شود و در نهایت به فعالیت آن­ها بپیوندد. خود والد یا آموزش دهنده این کار را انجام می­دهد و سپس از کودک می­خواهد مطابق این الگو وارد گروه شود.

کودک حین صحبت کردن در جمع صدایش بسیار آرام یا برعکس بسیار بلند و زننده است.

آموزش دهنده یا والد برای کودک توضیح می­دهد که وقتی در جمع هستند یا حین صحبت کردن با تلفن باید با تن صدای ملایم، هنگامی که در کتابخانه هستند یا در منزل هستند و کسی خوابیده است با تن صدای آرام و هنگامی که فوتبال می­بینند یا در شهربازی هستند با تن صدای بالا حرف بزنند و جیغ و فریاد کشند و از کودک می­خواهد از او تقلید کند.

کودک بلد نیست با بچه­های هم سن­ خود دوست شود.

والد یا آموزش دهنده با کودک تمرین می­کند که وقتی میخواهد با یک کودک دوست شود، ابتدا به او نزدیک شود، اسم خودش را بگوید، اسم کودک را هم بپرسد و در نهایت از او بپرسد که با من دوست میشی؟. والد یا آموزش دهنده خود این کار را انجام می­دهد و از کودک می­خواهد که در پارک یا هر جای دیگری از این الگو پیروی کند.


1
1

دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید