برقراری ارتباط - بخش سوم

برقراری ارتباط - بخش سوم

 

در این مقاله به ادامه مبحث مراحل تحول مهارت برقراری ارتباط در کودکان خواهیم پرداخت.

مرحله دوم: کودک به عنوان برقرارکننده ارتباط

از بدو تولد که به پیغام­های کودک پاسخ می­ دهید، کودک ارتباط هیجان ­انگیز و قدرتمندی که به واسطه آن سبب تاثیرگذاری­ اش بر دنیای اطرافش می­ شود را متوجه می­شود. در این مرحله کودک متوجه می­شود که می­تواند کارهایی را انجام دهد که بر محیط ­اش تاثیر بگذارد. برای مثال می­فهمد وقتی دست­ هایش را بالا بگیرد، او را در آغوش خواهند گرفت و وقتی صدایی تولید کند به او توجه خواهند کرد. دست­یابی به این درک جدید از دنیا که "رفتار من دیگران را تحت تاثیر قرار می­ دهد" به عنوان نشانه ­های برقراری ارتباط شناخته می­ شود. در این سن کودک پیغام­ هایی با اهدافی مشخص برای دیگران ارسال می­کند. اگر چه کودک هنوز از کلمات استفاده نمی ­کند، مستقیماً با دیگران از طریق نگاه کردن به آن­ها، حرکات بدن (تکان دادن سر به منظور گفتن "نه")، اشاره و تولید اصوات ارتباط برقرار می­کنند. در ابتدا کودک برای اعتراض کردن و یا رد چیزی که نمی­ خواهد، ارتباط برقرار می­کند. او می­ تواند به شما بفهماند که چیزی را می­خواهد (مثلاً جغجغه) یا می­خواهد برایش کاری انجام دهید (برای مثال، او را از صندلی ­اش بیرون آورید). رفته رفته کودک در ارتباطاتش بیشتر اجتماعی می­شود و علائق ­اش را بیشتر با شما به اشتراک می­گذارد. او برای جلب توجه، سلام یا خداحافظی کردن یا نشان دادن چیزی، با شما ارتباط برقرار می­کند. در این مرحله، کودک ممکن است لحن صدای خود را طوری تغییر دهد که ما را متوجه کند، سوالی دارد و تلاشش را تا زمانی که ما پاسخ می ­دهیم برای فهماندن منظورش ادامه دهد. برای مثال، کودک برای گرفتن جغجغه­ اش شروع به تولید اصواتی می ­کند و به محض اینکه شما جغجغه را به کودک دهید، آرام می­شود و ممکن است لبخندی به این معنی که من این را می­خواستم، بزند. اما اگر شما به جای جغجغه یک لیوان به او بدهید، سعی می­کند به شما بفهماند که این را نمی­خواهد. کودک ممکن است دست شما را برای نشان دادن چیزی که می­خواهد بگیرد. این توانایی شناخت خود و تمایز از دیگری یکی از قسمت­های مهم تحول مهارت برقراری ارتباط در کودکان است. بخش مهمی از رشد ارتباطی کودک زمانی اتفاق می­افتد که به ­صورت همزمان می­تواند هم بر فرد و هم بر شی تمرکز کند. در مرحله قبل کودک تنها می­توانست بر شما یا شی و نه هر دو در یک زمان تمرکز کند. در این مرحله، کودک اول به شی و بعد به شما و سپس مجدداً به شی نگاه می­کند. در واقع کودک با نگاه خود، به شی اشاره می­کند و می­خواهد مطمئن شود که شما فهمیده­ اید با چه چیزی ارتباط برقرار کرده است یا خیر. این مهارت جدید باعث می­شود که کودک بتواند اشیاء مدنظرش را به شما نشان دهد و به شما بفهماند که ذهنش با چه چیزی مشغول است. این مهارت را توجه اشتراکی می­ نامند که یکی از مراحل مهم در راه استفاده از نخستین کلمات و نشانه­ ها است. توجه اشتراکی همچنین این توانایی را به کودک می­دهد که کانون توجه شما را دنبال کند. اگر به چیزی اشاره کنید، کودک با این توانایی که کسب کرده است­، می­تواند با نگاه به جایی که به آن اشاره کرده ­اید، آن را پیدا کند. به پشتوانه این توانایی کودک می­توانید به چیزهای بسیار زیادی اشاره کنید و با این کار فرصت­های فراوانی را برای یادگیری زبان در کودک فراهم کنید.

 


1
1

دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید