پرخاشگری و رفتارهای تهاجمی در کودکان اتیسم - بخش دوم

پرخاشگری و رفتارهای تهاجمی در کودکان اتیسم - بخش دوم

 

یکی از بهترین راهکارها که والدین باید انجام دهند،کمک گرفتن از متخصصان و درمانگران کودک است. درمانگران کودک با مداخلات حرفه ای، چهار مرحله ( شناسایی، ارزیابی، مدیریت و جلوگیری)را  برای درمان پرخاشگری کودکان اتیستیک طراحی کرده اند که به شرح زیر می باشد:

 

  • شناسایی رفتار

در مرحله شناسایی رفتار به تشخیص نوع مشکل رفتاری پرداخته می شود. شما به عنوان پدر و مادر باید درباره نوع پرخاشگری، زمان وقوع و فراوانی آن رفتار اطلاعاتی را به درمانگر بدهید.

 

  • ارزیابی رفتار

مرحله بعد نوبت ارزیابی رفتار است. متخصصان در این مرحله از ابزارهای ارزیابی رفتار عملکردی استفاده می کنند تا علت رفتار کودک را پیدا کنند. به عنوان مثال

رفتار پرخاشگرانه کودک ناشی از چه اتفاقی است؟ آیا او بیان می کند که این فعالیت را دوست دارد یا نه؟ آیا او بیان می کند که تکالیف مدرسه برایش پیچیده است؟ او درخواستی دارد که برایش مفید نباشد؟

شناسایی علل پشت رفتار، اولین گام برای آموزش رفتار مطلوب است تا بتواند نیازها و خواسته هایش را بیان کند.

علاوه بر این، مشکلات مبهم دیگری می تواند علل بروز رفتار باشد. در میان افراد اتیستیک عوامل ناخوشایندی مانند بی خوابی، محرک های حسی نامطلوب( صدا، نور، بو و...) یا مشکلات روانی ناشناخته وجود دارد که باعث افزایش پرخاشگری می شود.

مهم ترین مسئله این است که درمانگران برای شناسایی مشکل، فقط به نشانه های رفتاری توجه نکنند و علت را عمیق تر بررسی کنند.

 

  • مدیریت خشم

در مرحله مدیریت خشم، گزینه های زیادی وجود دارد. اطلاعاتی در مرحله شناسایی و ارزیابی رفتار کودک جمع آوری شده است ، می تواند به والدین و درمانگران برای طراحی یک برنامه درمانی کمک کند. تحقیقات فراوانی ثابت کرده اند که روش تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی (ABA) در یادگیری رفتار های جدید موثر است و کودک می آموزد که پرخاشگری راهی برای بیان خواسته ها و نیازهایش نیست و باید از روش های جایگزین استفاده کند.

نتایج پژوهش ها نشان داده اند که در بسیار ی از موارد تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی در کاهش رفتار های پرخاشگرانه نیز موثر بوده است. هنگامیکه این روش تاثیر مثبتی بر پرخاشگری کودک نداشته باشد باید احتمال وجود علل فیزیولوژیکی را در نظر گرفت. به عنوان مثال اختلال اتیسم اغلب با اختلال خواب و مشکلات دستگاه گوارش همراه است. اختلات خواب نیز با تنشها و حملات غیر قابل کنترل همراه است. رسیدگی به این وضعیت فیزیولوژیکی می تواند در کاهش تکانشگری و پرخاشگری موثر باشد. هم چنین این مسئله را در نظر داشته باشید که شروع ناگهانی پرخاشگری ممکن است بر اساس یک درد، بیماری و یا اثرات خستگی باشد.  داروها بطور موثری در کاهش پرخاشگری و رفتارهای خود آسیب رسان در کودکان  و بزرگسالان اتیستیک تاثیر دارند، به عنوان مثال داروی ریسپریدون توسط اداره غذا و داروی ایالت متحده برای درمان تحریک پذیری و کج خلقی های مرتبط با اختلال اتیسم تایید شده است.نتایج یک پژوهش اخیر نشان می دهد که آموزش والدین( مداخله رفتاری) همزمان با مصرف رسپریدون باعث کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و سایر رفتارهای مخرب دیگر می شود و این روش به میزانی زیادی موثر تر از مصرف دارو به تنهایی است. با این حال تصمیم گیری در باره مصرف دارو های اصلاح رفتار دشوار است.

 

مرحله آخر درمان جلوگیری  است. راهبردهای جلوگیری از پرخاشگری عبارتند از :

  • همکاری با درمانگر و معلم کودک تا در یک محیط آرام، قابل پیش بینی و لذت بخش با او کار کنند.
  • استفاده از برنامه ساعت کار دیداری تا کودک نسبت به فعالیت هایی که باید انجام دهد آگاه شود و آنها را ببیند.
  • استفاده از برنامه های ساختاری تا فعالیت کودک تسهیل شود.
  • دادن پاداش به رفتارهای مثبت
  • فراهم ساختن ابزارهای ارتباطی

امید است این راهبردها بتواند به شما و فرزندتان کمک کند.

 


1
1

دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید