تماس چشمی- بخش سوم

 تماس چشمی- بخش سوم

 

اصول بهبود تماس چشمی در کودکان با اختلال طیف اتیسم تابع قوانین رفتاری یادگیری است. بدین معنی که با استفاده از اصول رفتارگرایی و تقویت می­توان فراوانی این رفتار را در کودکان با اختلال طیف اتیسم افزایش داد. ضمن اینکه در طول آموزش سایر کمبودهای رفتاری کودکان، مربیان معمولاً سعی می­ کنند از کودک ارتباط چشمی را بگیرند. در ادامه راهبردهای کلی برای تشویق ارتباط چشمی در کودکان با اختلال طیف اتیسم ارائه می ­شود.

 

1. برقراری تماس چشمی مناسب:‌همیشه وقتی فرزندتان با شما حرف می­زند به او نگاه کنید.

2. برای ترغیب کودک به نگاه کردن، اشیاء یا اسباب بازی­ها را بالا و هم سطح چشم خود بگیرید. در ابتدا ممکن است کودک فقط به اسباب بازی نگاه کند اما به تدریج تماس چشمی ظاهر می­ شود.

3. اگر کودکتان همکاری کرده و منظور شما را می­فهمد، می­توانید بگویید "به من نگاه کن".

4. گاهی اوقات لمس آرام چانه کودک می­تواند یاد آور نگاه کردن باشد، اما هیچگاه صورت کودک را نکشید تا به شما نگاه کند.

5. وقتی کودک در حال دویدن، بالا و پایین پریدن یا دوچرخه سواری است، جلوی او بایستید. بعضی اوقات دویدن یا دوچرخه سواری او را متوقف کنید و بگویید "آماده ­ای"، چند لحظه صبر کنید و منتظر باشید به شما نگاه کند و سپس بلافاصله بگویید "برو". به محض اینکه به شما نگاه کرد می ­توانید با صدای "برو" او را تشویق کنید.

6. حباب درست کنید و دست نگهدارید، این روش یک راه موفق برای گرفتن تماس چشمی است.

7. از روش­های مختلف برای گرفتن تماس چشمی کودک استفاده کنید و مدام نق نزنید که "به من نگاه کن،به من نگاه کن".

8. بعضی از کودکان وقتی در یک فعالیت حرکتی درشت مانند بالا و پایین انداختن و غلغلک دادن هستند بسیار احساس راحتی می­کنند. ممکن است کودک در طول این فعالیت­ها خود به خود تماس چشمی برقرار کند.

9. تمام تماس های چشمی خود به خودی را تشویق کنید.

 

از نگاهی دیگر، معمولا آموزش ارتباط چشمی به کودکان با اختلال طیف اتیسم در طی گام­هایی متوالی انجام می­شود که در زیر به آن­ها خواهیم پرداخت.

 

گام 1: برقراری تماس چشمی برای درخواست کودک

 برنامه های "تماس چشمی" را می توان با "تماس ساده چشم برای درخواست" آغاز کرد. بنابراین اگر کودک اسباب بازی مورد علاقه خود را بخواهد، باید به شما نگاهی کوتاه بیندازد. برای تشویق کودک، در ابتدا اسباب بازی یا هر شی دیگری را درست در پشت گوش خود قرار دهید تا کودک آن را با چشمهایش دنبال کند. در نهایت کودک این عمل را یاد گرفته و آن را به صورت خودکار انجام می دهد.

 

گام 2: تماس چشمی با صدا زدن اسم کودک

راه بعد که بسیار شبیه راه اول است، برقراری تماس چشمی از طریق صدا زدن اسم کودک است. هنگام حرکت دادن اسباب بازی در پشت گوش خود، اسم کودک را نیز صدا بزنید. در ابتدا، کنار او باشید و در نهایت به بیرون از اتاق رفته و دوباره نام او را صدا بزنید و از کودک بخواهید بیرون بیاید و به شما نگاه کند.

 

گام 3: ارتباط چشمی با آهنگ ها و بازی های اجتماعی

در بازی ترکاندن حباب کودک با دنبال کردن حباب ها و زمانی که آن ها را می ترکانید با شما ارتباط چشمی برقرار می کند. هنگامی که کودک در انجام این کار به مهارت رسید از او می خواهیم در مقابل دیگران نیز این کار را انجام دهد. هنگام خواندن یک آهنگ با صدای بلند، به طور ناگهانی آن را متوقف کنید. زمانی که کودک به شما نگاه کرد او را بغل کرده و بالا بیندازید.

 

گام 4: تماس چشمی برای ایجاد توجه

قبل از دادن هر دستورالعملی به کودک، از او بخواهید با شما تماس چشمی برقرار کند. برای مثال هنگامی که می­خواهید به کودک بگویید به سمت چیزی برود یا شی ­ای را بیاورد، بهتر است صبر کرده و زمانی که با شما تماس چشمی برقرار کرد به آن سمت یا شی اشاره کنید. زمانی که کودک با شما ارتباط چشمی ندارد اشاره کردن و دادن دستورالعمل بی فایده است. اگر این عمل را برای همه تکالیف به کار ببرید کودک شما پیشرفت بزرگی خواهد کرد.

 


1
1

دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید